Category: Beleving (page 2 of 2)

Vissen …… kan ik missen.

Nog donker als ik in de dingy langs de op de rede gemoorde jachten naar de Agaath race. Alleen lokale vissertjes, Bas en ik zijn wakker. Hij staat al klaar op het achterdek. We gaan dingytrawlen.

Na duizenden mijlen zeezeilen voortdurend 2 lijnen met allerlei lekkers voortgesleept ving ik Nada, Noppes, Niks, Nul. Toos kreeg zelfs op Lanzarote heel vriendelijk -iets te vriendelijk- les van een steenrijke rapper met een enorme visboot -‘Ohh My God’- en daarna kwam de niegus er pas goed in. Bijna dagelijks hoorden we een enorme klap waarna er weer een stuk lijn met haak en kunstaas weg was. Minstens 200 euro op de oceaanbodem. De vissen staan voor.

Bas is van ons de echte visprofie; groot, klein, met- en zonder tanden, de gezinslunch op weg naar Suriname zelf gevangen. Zijn instructie telt, vanmorgen vullen we de dingy tot de rand met vis! Motortje pruttelt zacht -stinkt daardoor enorm-, 2 mijltjes voortgang, onze sjieke hengels voorzien van de perfecte ‘lure’ 20 meter achter het stinkmotortje, thermoskoffie, wachten tot de maaltijd aangrijpt. Best gezellig! Vlakbij zien we een stokoud vissertje in een wrak roeibootje iets onduidelijks met een lijntje in zijn hand doen.

Twee uur later. De koffie is op. Volgens Bas heeft vissen met geduld te maken. Ik overdenk als zelfkenner die laatste opmerking in stilte…………….. Ineens grote opwinding bij de oude man. Met een trotsbrede grijns rond zijn laatste drie tanden tilt hij een enorme ‘jack’ op, bijna net zo groot als de vis die we op de Suriname rivier zagen, ook al gevangen door een oude man met een handlijntje in een wrak bootje-. Vanavond feest voor zijn hele familie!

Enigszins aangedaan besluiten we dat het nu echt te licht en te warm is om door te vissen. Bovendien hebben we overduidelijk beter aas nodig. Om de afdruipfactor te beperken doen we nog 1 trekje langs de pier. Daar zag ik duikend echt belachelijk veel vis zitten. In stilte pruttelen we dit laatste stuk. Maarrrrr!!! Wat is dat?…….. Bas lijkt iets te voelen. Ik ook! Ieder van ons haalt draait nu zijn lijn in, waarbij we allebei duidelijk weten druk aan de haak te voelen! De lijnen zijn bijna binnen, de spanning stijgt. Er flippert iets. Ons jagersinstinct ruikt bloed. Vol trots zullen we zo de vangst aan onze vrouwen geven met de opdracht de keuken in te gaan om die direct met een uitje klaar te maken. Daarna de massage voor de door de jacht vermoeide arm en rugspieren. Deze dag kan niet stuk!

Inderdaad……. een heel bescheiden Peuterbonitootje aan Bas zijn lijn. Peutertje is gewiekst knopend aan zijn lijn om mijn lijn heen gezwommen. Na ruim ontknoopwerk ligt peuter op de dingybodem waarna we maar weinig overleg nodig hebben om te besluiten dat ook deze peuter een zelfgevangen vis is en dus deze keer niet teruggezet wordt. Soepele beweging Bas met enorm hakmes: Kop Eraf. Een van ons op weg naar zijn massage. De ander op weg naar BudgetMarine -prijstechnisch BerovingMarine- voor het ultieme kunstaas voor morgen.

Volgende dag fast forward: …. Donker als ik naar de Agaath race. Alleen een lokale vissertjes, Bas en ik zijn wakker. Staat al op achterdek. Dingymotortje stinkty weer zacht, hengels met de perfecte ‘lure’, thermoskoffie, wachten. Vlak aan het strand is een stokoud vissertje zijn wrak roeibootje met vis aan het vullen…

Anderhalf uur later: koffie op, benzine op, rubberbootje bijna gezonken door haak in het rubber, daarna haak in mijn vinger. Roeibootje oude visser bootje vol met vis. We besluiten dat het klaar is en halen de boel naar binnen. Maarrrrr!!! Wat is dat?…… ik voel druk!!! Haal de lijn helemaal binnen, het stukje Peuterbonito wat vanmorgen als aas dient is er af gegeten. Eindelijk beet gehad dus! Jammer dat ik vergat het beschermplasticje van de splinternieuwe haak af te halen………..

De vissen lopen uit.

Kralendijk, 21 augustus 2018

Uitbarsting afgewend

De vulkaan is nog rustig. Hij slaapt. We zien de top niet, daar hangt bijna altijd een dikke wolk omheen. Voor mij surrealistisch om hier Matsya in deze baai vlak voor het zwarte strand te zien. Aszwart strand. Ook in het stadje zie je nog zwartgeblakerde ruïnes. Dat maakt het nog makkelijker om in te beelden wat hier iets meer dan 100 jaar geleden gebeurde. Het uitzicht klopt met de oude foto in mijn hoofd.

Als jongetje las ik veel en ik kan me nog goed herinneren dat het verhaal over het exploderen van Mount Pelée en het verdwijnen van St Pierre toen grote indruk op me maakte. Ik herlas dat verhaal vaak . Nu liggen we hier voor anker, op grijpafstand van het herbouwde stadje, bijna pal boven de schepen die hier in de baai op 8 mei 1902 door de gloedwolk die van de berg rolde binnen een paar minuten vernietigd werden. Meer dan 30.000 mensen stierven. Niet gevlucht; de burgemeester zei dat het wel goed kwam. Slechts 1 gevangen boef en bezoeker overleefden tussen hun dikke muren. Je kan hier goed wrakduiken.

Toch voelt het hier na ruim een maand Grenadines prettig, rustig en erg ok. We zwierven van Union via bijna alle kleine en grotere eilandjes naar deze plek op Martinique. Die tocht leerde me dat ik toch meer Hollands/Europees ben dan ik dacht.

Wat bevalt deze Hollander: Overweldigende natuur, topzeilersweertje, kristalhelder water waardoor je anker&ketting schoon naar boven ziet komen. Ik leerde de marktjes en zinloosverzonnen bureaucratie in alle rust vanuit volkskundig perspectief te beleven en te doorleven zonder te gaan ‘heuen’. Goedlachse behulpzaamvriendelijke Carieben die moeizaam met een paar planken een strandbar bouwen en daar een godsvermogen voor een gezichtsbeperkende slechte rumpunch vragen snap ik nu.

Helaas….. Je (ik) wordt het ook een beetje moe. Het is veel drukker dan verwacht, oude stadjes krijgen hier snel een betonnen uiterlijk met veel tralies voor het terras en nogal wat locals maken een rotzooi van hun straatje. Niet leuk voor hen en mogen ze  natuurlijk doen: De blanke resorts pikken grote stukken strand in waardoor je als lokale dorpsbewoner moeizaam via de keien naar je visbootje moet. Zou ik ook oneerlijk vinden en drukt toch op den duur je goedlachsheid richting toerist. Begrijpelijk.

Maar … deze begrijpende Rolf krijgt onherroepelijk steeds meer moeite met het wandelende portemonnee gevoel wat heel veel Caraïben hem ook geven. Kleine en grote goedgeklede kinderen vragen bij het 1e oogcontact direct geld en vanaf het eerste daglicht tot in de donkere avond duikt er een jofele arme -maar wel van 80Pk outboard voorziene- rastaboy op. Die vindt heel persistent dat jij van hem iets moet kopen, zijn wrakke mooring moet nemen, hem bier moet geven of beide. Aanvankelijk ga je daar beleefd mee om. Aanvankelijk. Een jofel iemand zaagde de dingykabel in een heel leuk Caraïbisch authentiek baaitje half door…..

Dus is het aanlopen van Martinique nu soort aangename schok. Je vaart Frankrijk binnen, volkenkundig minder interessant maar wel stokbrood, betaalbare wijn, paté, kaas en overal een Rue Victor Hugo! Weg gewichtige uniformen met lange formulieren die je doorsturen naar het volgende bureau. Een do it yourself clearance op de PC in de snackbar. Zo doe je dat dus. Strandsalade voor een vrijwel niet bedorven historisch stadje waar we het idee hebben dat de dingykabel de avond overleefd en we ook weer aan boord komen zonder te moeten zwemmen. We nemen een flesje zwart Peléezand mee. Thuis in Frankrijk!

Martinique, St Pierre, 22 mei 2017

 

Laagseizoen Mustique

 

Op het strand is een piratenseksfeestje aan de gang, niet geheel duidelijk wie, met wie, waarvoor, maar het zijn absoluut mooie meiden, geheel bloot en fysiek duidelijk gericht op als piraten verklede mannen, volgens Toos sommige heel geschikt, andere met welvaartbuikje die er zeker niet thuis horen. Gisteravond kwam de hele mikmak aan op drie cats, minstens 30 man en vrouw en met camera’s dus.

Dat kunnen we zeggen omdat we zojuist gesnorkeld hebben en in de dingy met twee biertjes op weg naar het standje moterden waar dat feestje plaatsvind. Voor ons verassend, we dachten dat het strandje leeg zou zijn -zoals alle paradijselijke strandjes op dit eiland- maar bij nader inzien een uiterst uitgelezen moment voor een nieuwe dingydrift zo dichtbij mogelijk dat palmenstrandje. Seks on the beach. Past hier volledig. Inleefbaar, niet buiten de orde, hoort er bij, zo gaat dat hier, tsja waarom niet? Mustique in laagseizoen.

Laagseizoen, Basil verbouwt zijn strandbar, geen beroemdheden vandaag. Maarrrr…. als je ons bent ideaal om langs de bordjes private property het eiland over te trespassen zonder dat security je direct naar de paar honderd meter openbare ruimte terugverwijst. Mustique, privé eiland voor de very very famous & rich. Denk Jagger, Bowie (nu Iman), Tommy Hilfiger, Beyonce, Jennifer Lopez, Raquel Welch (voor de ouderen), andere filmbons, oud geld, reclametycoons en de zus van de Britse koningin. Totaal ongeveer 100 prachtige huizen op een werkelijk niet te filmen mooie locatie. Geloof me, je geloofd je ogen niet. Bestaat dus echt. Dit is Goldfinger voorbij. Grote verschillen ook; Engels landhuis (zus) naast oosters paleis (sjeik), naast Javaanse tempel (imagokunstenaar) naast Bauhaus (industrieel), naast wedgewood met bloemetjesgordijn (etiquettekoningin). Gelukkig; Micks huis & tuin aangenaam rommelig, voorzien van oude Landrover en verassend toegankelijk. Toos blijkt enthousiast over de mooie keuken goed zichtbaar door de open deuren. Ze lopen er zo binnen, Toos & VenGerMerr.

Toos en VenGerMerr? Komen die langs bordjes “private no trespassing’?

Yep, ons leeftijdsverschil en uitstraling en benen Toos in combi met VGM, mijn US alias, heb ik zelfs nog officiële badge van. Toos ‘natural’. VGM: slap hoedje op, donkere zonnebril, vooral nooit afzetten en beetje verstrooid aangeschoten blik als dat onvermijdelijk is, easy for me. Werkt hier top!

Security knikt vriendelijk. Alsof we er al jaren rondlopen. “Looking for the equistrian center? This way sir, have a nice walk”. Hah! Morgen rijdt Toos met Miquel’s paard in zee! Kost een klein fortuin maar dan kan VenGerMerr weer lekker funwandelen over dit rare paradijs. Moet namelijk op het strand zijn. Komt om 10.20 paardensessie in bikini voorbij. In de gaten houden. Geen gedroste bemanning.

Mustique, april 2017

 

 

We zijn er?

‘De Carieb’ na een soepele snelle stroom mee overtocht van drie daagjes vanuit Suriname. Raar maar waar, The Grenadines leveren een beetje wonderlijk gevoel op bij me. Ik focus persoonlijk nogal eens (te vaak) op ‘toekomstig ver weg’ en dat is nu een beetje lastig. We zijn er nu dus. Dit is waar je naar toe zeilt. Hier wil je dus naartoe. Hier moet je zijn. Hier is het.

En het kan niet mooier, beter en handiger voor de zeilreiziger; iedere dag zon, volle maan op zee, 15 tot 20 knoopjes wind, heldere ochtendaanloop met goed zicht op prachtige eilandjes, riffen en palmenstrandjes met simpele shackbarretjes met koud bier waar je in de luwte achter een mooi rif  op spierwit zand ankert. s’Avonds de kreeft met sjampi geheel naar wens door de boatboy aan boord afgeleverd zodat je de green flash happend kunt pakken. Zeewater lekker warm en kristalhelder waardoor je ‘s ochtends snorkelend vissen, schidpadden(!) en koraal goed ziet. Afwisselende middagwandelingen in prachtige natuur, vergezicht op een azuurblauwe zee en andere mooie eilandjes met ruwe dorpjes afgewisseld met villa’s waar heel duidelijk Goldfinger gewoond moet hebben. Gigantische vaak prachtige jachten afgehuurd door pop- en filmsterren zoeven langs de einder. Absoluut de 007 locatie die je ooit als simpele jongen voor ogen had. Het kan hier in alle opzichten werkelijk niet op. We zijn er dus…

Sommige clegazeilers hangen hier al meer dan 10 jaar rond, gaan nooit meer weg. Snap ik!

Zouden wij dat kunnen? Locals roepen dat we met Matsya hier makkelijk kunnen charteren en dus blijven. Hmmm, dat perspectief, zo helder uitgesproken, …….beklemt me dus.

Dan zit je dus ook lang tussen veel, heel veel, catamarans bevolkt door feestvierende geluidsterroristen, ‘bareboats’ gehuurd door Amerikanen & vooral Fransen die niets van ankeren snappen en geheid op je lip terechtkomen, boatboys die zeer scherp op het meest onhandige moment tegen je romp bonken om iets te verkopen, het idee dat je je dingy met nieuwe enduro beter met 7 sloten kunt vastleggen om hem weer terug te vinden en breedsprakige rasta’s met zeén van tijd die werkelijk stuk voor stuk allemaal het idee lijken te hebben dat ze mijn prachtige vrouw ‘easy’ kunnen versieren. Hey man FO!

Dus, heb ik het hier zoals gebruikelijk al weer veel te snel gezien? Weer verder voordat het grote genieten goed is begonnen? Perspectief vóór hier en nu? Kans is aanwezig. Die neiging is er bij mij.

Er was een alternatief: Lastig voor anker tussen aanstromende bomen op een modderige snelstromende rivier in oerwoud. De avontuurlijke dingytocht in stikdonker naar een slechts per boot bereikbare plantage bewoond door een Javaanse enclave, daar voetballen en daarna heel vriendelijk voor een oorversplinterende ‘jamsessie’ uitgenodigd worden. En … de volgende dag in een regenzondvloed wegvarend blijk je op die rivier ook nog door echte modderdolfijnen uitgezwaaid te worden. Avontuurlijker. Leuker!

Zet aan tot nadenken voor het vervolg. Hoe zat dat ook al weer met koude kusten?

Mayreau, Saline Bay april 2017

Matsya    Luxe jachten Tobago Cays    Tobago Cay's Rolf

Newer posts »

© 2021 Matsya

Theme by Anders NorénUp ↑

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com