Category: Havens

Spek is goed!

Voor het eerst in 2 jaar wurm ik me in het nieuwe dikke 5 millimeterduikpak. Hiervoor was een T-shirtje altijd genoeg om het onderwaterschip schoon te krabben. Nu lijkt het water hier in Crosshaven me daarvoor veuls te koud.

Ierland, speciaal naartoe gevaren om weer te wennen aan regen en wind. Not dus, … snikheet…. Roodharige roodverbrande paddy’s zitten op terrasjes voor hun pub (Gerald onze Ierse buurman zegt ‘pobb’) te roepen dat het in 42 jaar niet zo warm was. Lijkt fijn voor de exCariebzeiler maar heeft ook nadelen: veel zon en warmer water in combi met vers stromend water -we liggen op de getijdenrivier- zorgen voor een werkelijke ongelooflijk snelle aangroei onder de boot. Aan sommige boten waaien hele struiken van bijna een meter lang in de stroom. De ýaaghhtclubhavenjongens snijden die aangroei met brede plamuurmessen aan bezemstelen wekelijks van de steigers zodat je met je bootje überhaupt nog aan het piertje kan komen. Als ik hen vraag of die aangroeiboten daar al lang liggen zeggen ze ‘only two weeks’.

Nou Matsya ligt hier dus nu al ruim drie weken. Moet maar eens kijken. Het 5 millimeterpak krijg ik zelf niet meer dicht. Toos trekt het ritsje omhoog waarna ik even een nieuwe ademhalingsbeleving ervaar… beetje aangekomen denk ik. Misschien de fantastische pobb verbonden in de jachtclub? Je rolt er zo vanaf je bootje in…. Als ik het koude modderwater in spring; geen water meer tussen duikpak en mijn eigen vetlaagje, de kou valt mee. Voordeelspek.

Onder de boot blijkt het sinds het heldere oceaanwater opeens verassend modderig donker. Zie geen steek, hooguit 8 centimeter zicht. Bovendien stroomt het flink, moet me stevig vastgrijpen aan het roer om sowieso bij de schroef te komen. Schroef? Waar? Op de plek waar die zou moeten zitten zit nu een basketbal van mosselen. Kan het restaurant een week mee vooruit. Mijn prachtige bootje blijkt besloten te hebben in Ierland aan de rivierbodem vast te groeien om hier voor altijd te blijven. Nou zijn Ieren met afstand de meest aardige mensen, is het eiland prachtig en bezaaid met geweldig gezellige pobbs, maar dat is toch niet de bedoeling. Wil weer naar mamma toe, dus die basketbal en de andere mosselbanken aan de kiel moeten er echt af. Maar ja hoe? Duiken is leuk, maar wel in lekker warm water met goed zicht zonder stroming die je onder steigertjes duwt. Bovendien waarschuwde de havenmeester ons voor bijtende zeerobben. Niet mijn ding, ronduit eng.

De volgende middag lost de lokale ondernemende boer en grootverdiener van Crosshaven het probleem gelukkig op. Ook speklaagje en strak in het rubber, MAAR voorzien van zuignappen die glazenzetters gebruiken om grote etalageruiten te vervangen! Prachtig voorbeeld van creatief denken, ondernemen en centjes verdienen. Hij zuigt zich aan de kiel vast en krabt zo zonder wegdrijfgevaar. Er liggen veel zeiljachten in Crosshaven. Brian rijdt Jaguar, splinternieuw model.

Die avond zien we een werkelijk enorme zeerob -denk wel 3 meter- rustig haar sundowner in de haven nemen. Visje pakken, buikje omhoog en zonnetje voelen, beetje rondloeren naar prettig te bijten aangroeikrabbers onder hun bootje. Volledig ‘at ease’ dobbert zij vlak langs boten en steigers. Duidelijk ook niet ondervoed of onderkoeld. Spek is prachtig!

Rolf, Pobb Dún Laoghaire, juli 2018

 

 

Inburgeren in Las Palmas

We wonen nu een maandje op de Muelle Deportivo puertos de Las Palmas, C/.Tomas Quevedo Ramirez s/n 345008, # 26. Het voelt al na een maand als ons echte adres. Raar? Niet meer. Na een ruim half jaar verandert het gevoel ‘verder verder verder’ steeds meer in nuhiermorgenzienwewelweer. Zie het als een soort van Hollandse maňana ‘vandaag eerst maar eens boodschappen doen, deze dag is daarmee gevuld’.

Deze havenstad is groot en we vinden de weg steeds makkelijker. Britse toeristen beperken zich tot een relatief beperkte strandboulevard aan de andere zijde. Wij liggen aan de havenkant. Hier wordt gewerkt en geleefd. Het is daarom voor ons een prettige stad, veel winkeltjes, naaimachinereparateur, barretjes, smeerolieleveranciers, restaurantjes, fietsenreparateurs, druk verkeer, toeterende taxi’s en echte buren in het straatje waar we nu wonen.

Ja, we wonen opeens in een straatje in een wijk. Er vinden wel wat verhuizingen plaats maar heel veel bewoners wonen hier langer. Zit van alles tussen; rijk sjiek en heelduur met ‘crew’; binnengesleepte door politie doorzochte woningen; zelfbouwwereldzigeuners al touwtjes aan elkaar knopend rondzeilend; pensionada’s ‘alles aan kant’ voor eeuwig vertrokken; frisse jongens op marineopleidingsschepen, minder frisse (douche kapot) op een afgeragde V70 met pech; Amerikanen op enorme cats, roestbikkende Australiërs, Duitsers, Engelsen, Oostenrijkers (jawel!) en veel Hollanders.

Alles wat ooit verder wil lijkt hier een tijdje terecht te komen. Sommigen blijven heel lang of gaan nooit meer weg. We hebben Rene in de wijk, 8 jaar geleden zeilend aangekomen maar nu in de ‘rent your wreck’ autoverhuur en onvolprezen Las Palmas vraagbaak. Naast ons woont Jonathan, na 90.000 solomijlen ‘heavy duty’ (via de drie belangrijke kapen, Antarctica, Brazilië, Groenland, IJsland) op #24 komen wonen en voorlopig zijn cat aan het opknappen. En aan de overkant natuurlijk het gezin op de steiger nadat eergisteren plotsklaps hun hele huis in de haven verdween (afsluitertje vergeten?). Gaan voorlopig ook niet meer weg.

We burgeren dus behoorlijk in hier. Toos rijdt haar dagelijkse rondjes op haar door de kerstman aangeleverde racefiets en haalt tegelijk broodjes en ik doe mijn best om de beloofde nieuwe accu’s aan boord te krijgen. Maňana …. Ik begin er al zorgelijk aan te wennen.

img_5665   img_5546

Sportief Vigo

Vigo is een mooie stad. Heel veel architectuur en gek genoeg ook heel veel vervallen panden, groot of klein dat maakt niet uit. We genieten volop van de haven. Tot onze grote vreugde wordt er een podium opgebouwd waar een spectaculair evenement plaatsvindt: het extreme street stunt festival!

Genieten dus van prachtige mannen die een conditie hebben (en bijbehorend lichaam) waar je enthousiast van wordt! De nieuwste trend is op een elastisch koord springen en salto’s maken. Ze doen net of het een gewone trampoline is.. Daarnaast springen ze van hoge podia en slingeren aan rekstokken dat het een lieve lust is. De kleintjes oefenen op matten en vrouwen geven streetdance workshops.

Gelukkig heeft deze haven een sportschool met sauna, turks stoombad zwembad. Normaal doen we elke dag onze eigen oefeningen om een beetje fit te blijven aan boord maar zwaar geïnspireerd door onze omgeving staan we nu dagelijks te zweten in de sportschool. Daar staat bovendien de tv ingeschakeld op de atletiek wedstrijden én de marathon dus Amsterdam is goed in beeld in Spanje!

Natuurlijk doen we er hierdoor nog een extra ‘tandje erbij’ maar… Rolf is nu snotverkouden van de airco in de sportschool en ik heb last van m’n rug wegens overbelasting..! Zo zie je maar dat het jaren hard trainen is voordat je topprestaties op een podium kunt neerzetten 😉

Nu dus bijkomen op een laatste bestemming in Spanje en dan naar Portugal!

Vigo (2)

Kabbelend langs de Çosta da Morte!

Na prachtig uitzicht op de geweldige pieken van de ‘Çosta da Morte’ drijven en kabbelen we rustigjes La (A?) Coruña binnen. Oude haven prachtig en handig in de binnenstad. Na heeeeel veel gewichtig gekopieer van paspoort en scheepspapier (incl. het door Toos zelf fantasievol geproduceerde scheepspaspoort!) mogen we erin en lukt het ook een iets te brede lach op het gezicht van Miquel te krijgen door hem in mijn beste en eerste Spaans (millamoesRoelf et Tu/Usted?) aan te spreken. De volgende dagen wreekt zich dat doordat hij nu denkt dat Spaans voor ons geen probleem is wat veel verwarring met zich mee brengt.

Uitgelezen plekje om een paar dagen te besteden aan het produceren van de ozo belangrijke biminie! Met veel enthousiasme tekenen we op de kade de tent op het door Klink Producties geleverde doek waarna ondergetekende dat vervolgens ongeveer een meter tekort afknipt…… Niet getreurd, de 2e poging lukt onder leiding van Toos perfect, waarna er een 3 dagen durende knip/naai/stik/knoopsessie volgt en…… succesvol: Dit schippertje gaat niet in het zuiden verpoederen!

(Deze alinea niet voor onze onvolprezen BredaTrevor.) Ondertussen groeide het commentaar op onze bezigheden van de Engelse enclave aan onze steiger onder leiding van Trevor (hoog hard irritant stemgeluid, deed er een jaar over om Biskaye over te steken, laat zijn arme vrouw drie passen achter hem de dieselcans over de steiger slepen) sterk: “Heavy dutch steel barge” Daar kan dit schippertje dus minder goed tegen……. Dan liever Spanjaarden, die rijden alleen maar over je uitgelegde biminie to be.

Verders alles goed hier, stad gezellig, leuk om te lopen, terrasjes, Gambon con Vino Tinto hier de beste ter wereld. Maar nu zijn we wel weer aan natoertoe: morgen weer een mooie Ria achter de spijker.

(Tip om rijk te worden: begin een blaarpriktentje met medailleverkoop op het grote plein voor de kathedraal van Santiago de Compostela: veel moeilijk lopende en kijkende grijze duiven duidelijk op zoek naar een duidelijk en vooral feestelijk -en zo dus niet aanwezige- finale van hun wandeltocht.)

Hasta La Vista!

ais alarm Coruna bimini

© 2018 Matsya

Theme by Anders NorenUp ↑

Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com