Page 3 of 7

Voordekhangmat overweging

Freddie en Eddie, ons Pelikanenstel zweven hun gebruikelijke havenrondjes. Grote spatplonzen laten horen dat ze hun buik vol eten. Ik hou van pelikanen. Komisch bedaarde koppen die hier al vanaf de oerknal zijn, aandoenlijk waggelen maar koninklijke glijvluchten met een superieur scherpe blik. Visje, duikvlucht, enorme plons en daarna altijd zelfverzekerd rondkijken, ook na misduik. Toch meestal wel raak. Zelfs de diefmeeuw die na de duik direct op hun kop land om de vis uit hun snavel te pikken verstoord ze niet. Als vogel wil ik absoluut Pelikaan zijn.

De Amerikaan naast ons vraagt of het een probleem is als hij morgen zijn scubatanks vult (maakt herrie). Ik lig lekker in de hangmat een beetje te zwaaien met een nog Surinaamse Boergoe Extra dus dan is dat goed tuurlijk. Boergoe: niks een probleem! Steve en Cindy komen met hun enorme cat uit California. Morgen 7 betalende gasten die willen duiken, logisch dat ze hun tanks moeten vullen. Brood op de plank. Blijkbaar eigen compressor. Toos maar even op af sturen. Kunnen vast ook onze flessen vullen. Duiken best leuk!

Vanmiddag lekker samen bij klein Bonaire gedoken. Zo’n middagduik heeft voordelen. 10 meter onderwater is het niet bloedheet en van de messcherpe zon heb je totaal geen last. Ik knipte de armen en benen van mijn paars met gele haaienpak uit de jaren 80 -nu allemaal degelijk zwart, onderwater ben ik niet te missen-  en pas er met een overvloedige hoeveelheid zonnebrandolie weer uitstekend in!

Dat bleek al eerder bij de door ons ook bezochte ‘clean up dive’. 60 duikers die met zijn Allen Gezellig door Locals Gedupte Troep onder de vrachtbootpier mochten weghalen. Spannender en leuker dan een gewone duik. Ik verveel me vaak na een minuutje of 15 koraal- en visschouwen en moet dan nog zeker een half uur interessant doorkijken, buddytechnisch luchtrestand en OK gebaren maken en opgewonden naar ongetwijfeld bijzondere vissen wijzen, maar zo’n clean up dive is een ander verhaal. Dan kan je lekker eindelijk met je nooit gebruikte MES aan de gang. Vislijn snijden van koraal, autobanden, PC’s, TV’s, onduideljke kledingstukken en condooms -ongebruikt tuurlijk-tussen het koraal uit frutselen. Eindelijk wat te doen voor de duikende milieumens! Goed dat de carieblocals nog lang hun troep vanaf de pier in deze reclamefolderzee flikkeren.

Overigens: 60 duikers die allemaal met zelfvergaarde vuilnis boven willen komen leidt wel tot competitie. Voorbeeldje: Buddy Toos zwemt trouw met ons vuilnisnet in de buurt. Ergens. Buddy Rolf heel enthousiast met het mes in de weer. Erg enthousiast. Ziet niet meer dat er een concurrerende milieuduiker met zijn schamel gevulde vuilnisnetje vlak boven hem zwemt en daar alle door buddy Rolf aangereikte losgesneden troep dankbaar in propt. Beperkte zichthoek door duikbril. Ook onder water kan je dus boos worden…. Vulluspikkers, ook hier. Zou soms graag Freddie zijn. Heb je alleen een meeuw op je kop als je wat vangt.

Kralendijk, juli 2017

 

We didit!

Hans, gehaaide bijzondere bijstandsgladiator in ruste checkte ons materiaal terdege. Kan het niet meer aan liggen. Toch beetje gespannen vaar ik met het afgeladen rubberbootje naar het steigertje waar Toos wacht. Wat een hoop troep eigenlijk: flessen, nieuwe supervest van Toos, mijn stokoude Cousteavest, flippers, brilletjes, oersurfpak ooit van Peter, het gisteren aangeschafte nieuwe lood. Weegt gevoelsmatig in mijn huidige stemming minstens een ton. Eerste keer samen zonder trainer. Spannend, voelt verantwoordelijk, alles moet nu goed gaan, nu echt samen alleen flieberen.

Bij het opbouwen van de set monteer ik voortvarend mijn fles ondersteboven in het vest. Correctie door Toos en belangstellende innocent bystander; ook weer voor elkaar. Nadat de hele berg spullen (ga je echt geen wandeling mee maken) op ons zit checken we elkaar. Prima… nou wordt het dus menes: steigertrapje af, water in. Blijven ademen. Bonaire schijnt een toplocatie te zijn, nu geen oog voor, eerst maar eens kijken of we dit met zijn tweeën durven en kunnen. Druk genoeg  mee.

Het stroomt steviger dan ik dacht. Beter eerst maar even een stukje boven water van de havenmond weg zwemmen. Daarna omlaag: Ik geef het teken. Toos kijkt beetje ongerust maar doet mee. Zonder spanning geen nieuwe ervaring. Daar gaan we!

Ik blijk als een baksteen naar onderen te borrelen, nooit geweten dat je zo snel kon zakken. Beetje teveel lood aan de gordel gezet. Plofje lucht in mijn Cousteauvest corrigeert gelukkig. Merk wel dat de vestuitlaat borrelt (echt vest voor mij…). Mooi, kan Toos mij terugvinden door belletjes te volgen!

Toos zakt lastig, beetje te weinig gewicht aan haar gordel gezet. Nog zo goed met de innocent belangstellende op de steiger afgewogen meenden we. Nou ja ze zakt op me af, goed. Krijg haar altijd weer boven door de noodklep open te trekken. Maakt ze met haar supervest zeker sprongetje boven water mee. Onder, we hebben het nu over 6 meter, blijkt mijn lief ineens bijzonder grote ogen te hebben. Normaal al prachtig groot, maar nu door spannende verbazing -dat het echt samen lukt ?- nog groter. Bovendien lijkt de duikbril er ook nog eens een factor 4 overheen te gooien. Nooit zulke grote ogen gezien. Ik maak een mentale notitie het drijfvermogen van schotelogen de volgende keer met extra lood aan haar gordel te corrigeren.

Mooi, mijn Bijenkorf cadeauduikhorloge blijkt het ook bij 10 meter waterdruk nog prima te doen, dat geeft moed! We krijgen er steeds meer handigheid en zin in. Grotere vissen kijken ons enigszins belerend aan, helaas sommigen met wegdraaiende ogen, geven ons blijkbaar op…..Kleine visje (denk aan centimetertje of 6) blijken ons uiterst moedig te verjagen, totaal niet bang voor ons. Hoop dat dat ook voor ons zo blijft.

Handig, daar verschijnt Alex de duiktrainer zijn onderwatertuintje, koraal groeit hier ook op betonijzer, kan je mooie herkenningstekens van maken. We gaan lekker. Nou goed oppassen dat we niet dieper dan 10 meter gaan, wel genoeg voor zo’n eerste keer, kunnen we altijd direct naar boven. Ook de route eist aandacht, graag op de goede plek naar boven als de lucht op is. Ben ik dus eigenlijk vierhonderd procent mee bezig. Prachtige natuur: ……2e prioriteit……

Gelukkig maakt Toos de opnames. Als ik uiteindelijk probeer de camera over te nemen blijkt dat ons eerste ’onderwaterverschilvaninzicht’ op te leveren. Leesbril onderwater lastig, maar hoop net de vis in het midden van het zoekertje te hebben als ze de camera weer van me afpakt….. Nou ja, als je samen dit kunt doen ben je denk ik wel toch heel gelukkig.

Kralendijk juni 2017

 

Langzame schildpad, snelle haas

Eiland hoppen goed benut: Union Island, Mayreau, Canouan, Bequia, Tobago Cays, Mustique, St Vincent, St Lucia, Martinique,  Dominica, Guadeloupe, Marie Galante, de Saintes… Alles met een dagtocht te doen!

Echter, ons orkaanseizoen willen we op de Nederlandse Antillen doorbrengen. Om daarheen te varen moeten we de Caraïbische zee dwars oversteken, wat minstens een paar dagen op zee betekent.

Geen punt! Dit is een van de laatste tochten met de wind in onze rug, we kijken uit naar deze comfortabele koers, verdiepen ons goed in het weer, overleggen met Erik (ons gewaardeerde walstation in de Schermer) en schatten in dat het ons tussen de 2 en 3 etmalen zal kosten.

Eenmaal de Saintes uit zetten we de zeilen en koersen naar Bonaire. We krijgen er totaal geen vaart in.. Wat is er nou met Matsya aan de hand..? Het toerjacht dat zich normaal tot snelle haas ontpopt lijkt wel een zeeschildpad zonder plannen om door te zwemmen… Het voelt alsof we het betonnen blok van de mooring nog met ons meeslepen!

We kijken elkaar aan en weten direct dat dit wel eens een heel lang tochtje kan worden. Matsya’s aangroei op de romp is door Rolf ademhappend weggepoetst maar de diepe stukken zijn niet gelukt. Doordat er harde pokken met haakjes op zitten blijft het wier waar we in grote velden doorheen varen makkelijk ‘plakken’. Daarnaast is er, al het verdiepen ten spijt, een stuk minder wind dan voorspeld. Als we dan de boom van de grote fok willen gebruiken loopt die vast.. Euhm.. gaat er ten aanzien van de snelheid nog iets bevallen?

We blijven ervan overtuigd dat er ladingen wier om de kiel, schroef en het roer zitten. Wat we kunnen doen om dit van ons af te schudden?! In de nachtwachtjes bedenkt Rolf steeds een nieuw plan: De eerste nacht zetten we alles op alles om een stukje àchteruit te zeilen. Dit voelt tegennatuurlijk maar we doen dit (in het donker) maar liefst 3 keer. De ervaring an sich is apart, maar het haalt niks uit. Je moet wel eens wat proberen.

Voor het tweede plan moet het licht zijn. Bij het eerste ochtendgloren voeren we de ‘bijlig-manoeuvre’ uit. We leggen Matsya hierdoor stil zodat Rolf de zee in kan om met z’n snorkel om te kijken wat er onder water allemaal aan de hand is. Opzich vrij link want door de hoge golven is Matsya bewegelijk en op zo’n kopstootje zit je niet te wachten..

Hij komt gelukkig snel weer aan boord met de woorden ‘we zijn vrij’. Top! Dus je hebt wat weggehaald? Nee, we waren al vrij. Okidoki: dat betekent dat we ons er gewoon bij neer moeten leggen. Dat is dus het derde plan: Goede geduldoefening. Overigens gaat dat een stuk beter nu we weten dat er niks in de schroef zit.  We varen 3 tot 4 knopen, we tikken 5 aan op de absolute max. Houden voorlopig rekening met een planning van 5 dagen.

In de tweede nacht komt er een enorme lading wind met buien en bliksem over ons heen. Het is opletten geblazen want het is te donker om de buien aan te zien komen en we moeten optijd zeil minderen. Als later in de nacht de maan opkomt zien we gelukkig beter waar deze squalls zich bevinden. Voordeel van deze harde wind dat Matsya zich met haar ‘zelfslijpende antifouling’ schoon lijkt te varen. We zien de snelheid na twee dagen en twee nachten beetje bij beetje toenemen… Wat een lekker gevoel is dit! Het remmende gaat eraf!

Dag drie: ‘back on track’. Na overleg met Erik en met een blik op de info van de satelliet telefoon lijkt het haalbaar om in de ochtend van dag vier Kralendijk binnen te lopen. De teller tikt nu bij pieken 10 knopen aan. Woehoe..! Matsya is terug in haar snelle hazen stand!

Uitkijkend over de Caribische zee blik ik terug op de laatste 48 uur: Ik had nooit gedacht dat een paar van die rotpokken zoveel impact konden hebben op de snelheid. Wel mooi twee manoeuvres kunnen trainen. Geduldoefening was al omarmt en tegelijkertijd ben ik toch heel blij dat we er morgen zullen zijn!

Geheimzinnig wierfilterbeest

image9Vanmorgen was het weer zover. Wierfiltercheck. Belangrijk, moet schoon zijn, zorgt ervoor dat we elektriciteit en koeling houden door het zeekoelwater voor koelkast en aggregaat te filteren.

Geen sinecure, degelijke voorbereiding en een uiterst doordachte aanpak voor deze tweedaagse bezigheid is hier essentieel. We moeten met het afwasbakje, een oud lola borsteltje, een verzameling pollepels met verschillende maten, zaklampje, een vork en een speciaal dessertlepeltje met lange steel de motorkamer in afdalen. image8Daar aangeland: kranen dicht (vriezer, koelkast, aggregaat en hoofdkraan), wierfilterdeksel eraf en kijken. Vaak (heel vaak voordat ik dit tweedaaglijks deed) komt daarna de schrik wegens de onverwacht grote hoeveelheid  opgezogen duistere, stinkende modder enge grasjes en bijzondere plasticjes.

Soms opluchting omdat we helder water zien met enkele ‘dingen’ die hopelijk niet gaan bewegen als ik met mijn vingers het filter in moet. Enfin; het moet er allemaal uit, vandaar mijn verzameling bestek, schropsponjes en lola. Aan het werk, grote pollepel, kleine pollepel, dessertlepeltje, vork om helemaal tot onder aan de kraanbol te kunnen komen.

image7image4Daaronderin zitten vaak vast een soort van donkergekleurde lapjes, glibberige klontertjes en halve zeestermosselbeestjes met wriemelpoliepjes. Pak ik dus liever met de vork, kan toch terugbijten zo voelt het aan…. Als alles eruit is komt de borstel met het schuursponsje. Schoon. Hoop ik.

image3Nu ligt alles in het nu volle afwasteiltje en moet dat zonder morsen de motorkamer uit naar boven, door de stuurhut, over de kuip- en dekrand overboord. Iedereen die dit simpel lijkt nodig ik graag uit het eens te proberen op een voor anker liggende Matsya met de golfslag dwarsinkomend…. In ieder geval ik lag als eens achterover op de motorkamervloer met de omgekeerde bak over mij heen. Met alle wriemelbeestjes, half en heel. Bootje, heel fijn!

Na dit proces gaat het filterdeksel er weer op en zetten we alle kranen weer open, check of er water komt. Goed zo of….. het water is hier heel helder. We checken doordat het wierfilterdeksel doorzichtig is, dus, als je met open kraan door het deksel naar beneden kijkt, dan zie je als het goed is een lichtgekleurde vlek. We kijken dan door de open filterkraan in het water onder de boot. Lichte vlek is dus goed.

Eergisteren dus niet. Donker.

image2Niks, nada, noppes, geen lichte vlek. Filter zojuist tot onderaan brandschoon gemaakt. Er moet iets onder de kraaningang van het filter, diep onder de romp, buiten, achter het roostertje van de wierfilteringang zitten. Gare rapen!

FullSizeRenderDaar kom je alleen met een duikbrilletje bij. Gelukkig is het water 28+ graden, dat is geen probleem, maar Matsya’s buik is onder water wel heel groot en donker. En als je dan na veel ademgehap onder die buik zit moet je tussen allerlei rare exotische groeiseltjes aan de romp eerst het ingaande roostertje vinden.

FullSizeRenderDaar moet je dan met je vingertjes in zonder dat je weet wat daar ingekropen is om daar eens lekker te gaan wonen. Kan dus best terugvechten… van dat misschien terugvechtende ding moeten je vingertjes gehakt maken en dat moet daarna hoe dan ook door het roostertje gepeuterd. Zit echt niks anders op.

image1Nou je begrijpt, als ik de restanten van dat onderwatergevecht uiteindelijk in stukjes trots aan Toos laat zien dat ik een verdiend koud biertje van haar krijg. (Het was trouwens een soort van zeester/mossel met beweegpoliepjes die zijn voedsel kreeg uit het nonstop zachtjes langsstromende water van de koelkastpomp. Ideaal voor dergelijk gespuis.) Bootje in de tropen, heel fijn!

Uitbarsting afgewend

De vulkaan is nog rustig. Hij slaapt. We zien de top niet, daar hangt bijna altijd een dikke wolk omheen. Voor mij surrealistisch om hier Matsya in deze baai vlak voor het zwarte strand te zien. Aszwart strand. Ook in het stadje zie je nog zwartgeblakerde ruïnes. Dat maakt het nog makkelijker om in te beelden wat hier iets meer dan 100 jaar geleden gebeurde. Het uitzicht klopt met de oude foto in mijn hoofd.

Als jongetje las ik veel en ik kan me nog goed herinneren dat het verhaal over het exploderen van Mount Pelée en het verdwijnen van St Pierre toen grote indruk op me maakte. Ik herlas dat verhaal vaak . Nu liggen we hier voor anker, op grijpafstand van het herbouwde stadje, bijna pal boven de schepen die hier in de baai op 8 mei 1902 door de gloedwolk die van de berg rolde binnen een paar minuten vernietigd werden. Meer dan 30.000 mensen stierven. Niet gevlucht; de burgemeester zei dat het wel goed kwam. Slechts 1 gevangen boef en bezoeker overleefden tussen hun dikke muren. Je kan hier goed wrakduiken.

Toch voelt het hier na ruim een maand Grenadines prettig, rustig en erg ok. We zwierven van Union via bijna alle kleine en grotere eilandjes naar deze plek op Martinique. Die tocht leerde me dat ik toch meer Hollands/Europees ben dan ik dacht.

Wat bevalt deze Hollander: Overweldigende natuur, topzeilersweertje, kristalhelder water waardoor je anker&ketting schoon naar boven ziet komen. Ik leerde de marktjes en zinloosverzonnen bureaucratie in alle rust vanuit volkskundig perspectief te beleven en te doorleven zonder te gaan ‘heuen’. Goedlachse behulpzaamvriendelijke Carieben die moeizaam met een paar planken een strandbar bouwen en daar een godsvermogen voor een gezichtsbeperkende slechte rumpunch vragen snap ik nu.

Helaas….. Je (ik) wordt het ook een beetje moe. Het is veel drukker dan verwacht, oude stadjes krijgen hier snel een betonnen uiterlijk met veel tralies voor het terras en nogal wat locals maken een rotzooi van hun straatje. Niet leuk voor hen en mogen ze  natuurlijk doen: De blanke resorts pikken grote stukken strand in waardoor je als lokale dorpsbewoner moeizaam via de keien naar je visbootje moet. Zou ik ook oneerlijk vinden en drukt toch op den duur je goedlachsheid richting toerist. Begrijpelijk.

Maar … deze begrijpende Rolf krijgt onherroepelijk steeds meer moeite met het wandelende portemonnee gevoel wat heel veel Caraïben hem ook geven. Kleine en grote goedgeklede kinderen vragen bij het 1e oogcontact direct geld en vanaf het eerste daglicht tot in de donkere avond duikt er een jofele arme -maar wel van 80Pk outboard voorziene- rastaboy op. Die vindt heel persistent dat jij van hem iets moet kopen, zijn wrakke mooring moet nemen, hem bier moet geven of beide. Aanvankelijk ga je daar beleefd mee om. Aanvankelijk. Een jofel iemand zaagde de dingykabel in een heel leuk Caraïbisch authentiek baaitje half door…..

Dus is het aanlopen van Martinique nu soort aangename schok. Je vaart Frankrijk binnen, volkenkundig minder interessant maar wel stokbrood, betaalbare wijn, paté, kaas en overal een Rue Victor Hugo! Weg gewichtige uniformen met lange formulieren die je doorsturen naar het volgende bureau. Een do it yourself clearance op de PC in de snackbar. Zo doe je dat dus. Strandsalade voor een vrijwel niet bedorven historisch stadje waar we het idee hebben dat de dingykabel de avond overleefd en we ook weer aan boord komen zonder te moeten zwemmen. We nemen een flesje zwart Peléezand mee. Thuis in Frankrijk!

Martinique, St Pierre, 22 mei 2017

 

Laagseizoen Mustique

 

Op het strand is een piratenseksfeestje aan de gang, niet geheel duidelijk wie, met wie, waarvoor, maar het zijn absoluut mooie meiden, geheel bloot en fysiek duidelijk gericht op als piraten verklede mannen, volgens Toos sommige heel geschikt, andere met welvaartbuikje die er zeker niet thuis horen. Gisteravond kwam de hele mikmak aan op drie cats, minstens 30 man en vrouw en met camera’s dus.

Dat kunnen we zeggen omdat we zojuist gesnorkeld hebben en in de dingy met twee biertjes op weg naar het standje moterden waar dat feestje plaatsvind. Voor ons verassend, we dachten dat het strandje leeg zou zijn -zoals alle paradijselijke strandjes op dit eiland- maar bij nader inzien een uiterst uitgelezen moment voor een nieuwe dingydrift zo dichtbij mogelijk dat palmenstrandje. Seks on the beach. Past hier volledig. Inleefbaar, niet buiten de orde, hoort er bij, zo gaat dat hier, tsja waarom niet? Mustique in laagseizoen.

Laagseizoen, Basil verbouwt zijn strandbar, geen beroemdheden vandaag. Maarrrr…. als je ons bent ideaal om langs de bordjes private property het eiland over te trespassen zonder dat security je direct naar de paar honderd meter openbare ruimte terugverwijst. Mustique, privé eiland voor de very very famous & rich. Denk Jagger, Bowie (nu Iman), Tommy Hilfiger, Beyonce, Jennifer Lopez, Raquel Welch (voor de ouderen), andere filmbons, oud geld, reclametycoons en de zus van de Britse koningin. Totaal ongeveer 100 prachtige huizen op een werkelijk niet te filmen mooie locatie. Geloof me, je geloofd je ogen niet. Bestaat dus echt. Dit is Goldfinger voorbij. Grote verschillen ook; Engels landhuis (zus) naast oosters paleis (sjeik), naast Javaanse tempel (imagokunstenaar) naast Bauhaus (industrieel), naast wedgewood met bloemetjesgordijn (etiquettekoningin). Gelukkig; Micks huis & tuin aangenaam rommelig, voorzien van oude Landrover en verassend toegankelijk. Toos blijkt enthousiast over de mooie keuken goed zichtbaar door de open deuren. Ze lopen er zo binnen, Toos & VenGerMerr.

Toos en VenGerMerr? Komen die langs bordjes “private no trespassing’?

Yep, ons leeftijdsverschil en uitstraling en benen Toos in combi met VGM, mijn US alias, heb ik zelfs nog officiële badge van. Toos ‘natural’. VGM: slap hoedje op, donkere zonnebril, vooral nooit afzetten en beetje verstrooid aangeschoten blik als dat onvermijdelijk is, easy for me. Werkt hier top!

Security knikt vriendelijk. Alsof we er al jaren rondlopen. “Looking for the equistrian center? This way sir, have a nice walk”. Hah! Morgen rijdt Toos met Miquel’s paard in zee! Kost een klein fortuin maar dan kan VenGerMerr weer lekker funwandelen over dit rare paradijs. Moet namelijk op het strand zijn. Komt om 10.20 paardensessie in bikini voorbij. In de gaten houden. Geen gedroste bemanning.

Mustique, april 2017

 

 

We zijn er?

‘De Carieb’ na een soepele snelle stroom mee overtocht van drie daagjes vanuit Suriname. Raar maar waar, The Grenadines leveren een beetje wonderlijk gevoel op bij me. Ik focus persoonlijk nogal eens (te vaak) op ‘toekomstig ver weg’ en dat is nu een beetje lastig. We zijn er nu dus. Dit is waar je naar toe zeilt. Hier wil je dus naartoe. Hier moet je zijn. Hier is het.

En het kan niet mooier, beter en handiger voor de zeilreiziger; iedere dag zon, volle maan op zee, 15 tot 20 knoopjes wind, heldere ochtendaanloop met goed zicht op prachtige eilandjes, riffen en palmenstrandjes met simpele shackbarretjes met koud bier waar je in de luwte achter een mooi rif  op spierwit zand ankert. s’Avonds de kreeft met sjampi geheel naar wens door de boatboy aan boord afgeleverd zodat je de green flash happend kunt pakken. Zeewater lekker warm en kristalhelder waardoor je ‘s ochtends snorkelend vissen, schidpadden(!) en koraal goed ziet. Afwisselende middagwandelingen in prachtige natuur, vergezicht op een azuurblauwe zee en andere mooie eilandjes met ruwe dorpjes afgewisseld met villa’s waar heel duidelijk Goldfinger gewoond moet hebben. Gigantische vaak prachtige jachten afgehuurd door pop- en filmsterren zoeven langs de einder. Absoluut de 007 locatie die je ooit als simpele jongen voor ogen had. Het kan hier in alle opzichten werkelijk niet op. We zijn er dus…

Sommige clegazeilers hangen hier al meer dan 10 jaar rond, gaan nooit meer weg. Snap ik!

Zouden wij dat kunnen? Locals roepen dat we met Matsya hier makkelijk kunnen charteren en dus blijven. Hmmm, dat perspectief, zo helder uitgesproken, …….beklemt me dus.

Dan zit je dus ook lang tussen veel, heel veel, catamarans bevolkt door feestvierende geluidsterroristen, ‘bareboats’ gehuurd door Amerikanen & vooral Fransen die niets van ankeren snappen en geheid op je lip terechtkomen, boatboys die zeer scherp op het meest onhandige moment tegen je romp bonken om iets te verkopen, het idee dat je je dingy met nieuwe enduro beter met 7 sloten kunt vastleggen om hem weer terug te vinden en breedsprakige rasta’s met zeén van tijd die werkelijk stuk voor stuk allemaal het idee lijken te hebben dat ze mijn prachtige vrouw ‘easy’ kunnen versieren. Hey man FO!

Dus, heb ik het hier zoals gebruikelijk al weer veel te snel gezien? Weer verder voordat het grote genieten goed is begonnen? Perspectief vóór hier en nu? Kans is aanwezig. Die neiging is er bij mij.

Er was een alternatief: Lastig voor anker tussen aanstromende bomen op een modderige snelstromende rivier in oerwoud. De avontuurlijke dingytocht in stikdonker naar een slechts per boot bereikbare plantage bewoond door een Javaanse enclave, daar voetballen en daarna heel vriendelijk voor een oorversplinterende ‘jamsessie’ uitgenodigd worden. En … de volgende dag in een regenzondvloed wegvarend blijk je op die rivier ook nog door echte modderdolfijnen uitgezwaaid te worden. Avontuurlijker. Leuker!

Zet aan tot nadenken voor het vervolg. Hoe zat dat ook al weer met koude kusten?

Mayreau, Saline Bay april 2017

Matsya    Luxe jachten Tobago Cays    Tobago Cay's Rolf

Tegenstellingen

Morgen of overmorgen is het zover. We vertrekken hier. Bijna twee maanden op de rivier; prachtig plekje, vrienden gemaakt. We gaan het missen. Brulapen die je wakker maken, de altijd prachtige ochtenden in de natuur, de fiets die collega zeiler Henk achterliet, Richi’s auto’s met gebruiksaanwijzing, de 35+ C waardoor je gilt om de middagplensbui die zweet in 1 seconde wegspoelt, de avontuurlijke dingytochten in modderige kreekjes waar je met de BBmotor over complete bomen (kroks?) moet raggen, vissen die gewoon het bootje in springen, de nachtelijke ‘katteogen’ van slangen en kaaimannen als je met de zaklamp schijnt, het gevoel van ‘waar zit de piranha’ als je toch zwemt omdat het gewoon te heet is (en niet regent), idyllische dorpjes met opgewekte belangstellende lieve ‘no spang’ mensen, de grote markt met dikke dames en heren, het lekkere eten (leidt in combi met Parbo tot 0,5 kilo per week aanwas), de bejaarde bosgids die ons met stickie lachend door het oerwoud langs vogelspin loodst, het creatief autorijden om te voorkomen dat (Richi’s-) auto in de gaten in de weg verdwijnt, het buiten bancair gewisselde geldbundels in plastic zakken vervoeren voor de nieuwe BB motor, de prachtig verlokkende lach van de verkoopster die je vertelt dat je vast te veel ‘geraced’ hebt als je die motor weer wil inleveren als’ie het na 8 uur al niet meer doet….. ben van Suriname gaan houden.

Tegelijkertijd en juist daardoor lastig te combineren: zichtbaar toenemende verarmende verkrottende samenleving waar verassend veel schokkend dure huizen, auto’s en powerboats bestaan. In elkaar zakkende infrastructuur, roestende bedrijven en bedrijfsterreinen, zeeboten die plotsklaps aan rommelige steigertjes op de rivier ‘iets’ aan of afvoeren, goudzoekers die grote stukken oerwoud veranderen in zandduinen en modderplassen, lachwekkend verstikkende ‘bureaucreatie’ om maar iets te doen te hebben, een niet (verwacht nooit) afgemaakt leidersproces, heel veel niet afgemaakte plannen en projecten, veel (terechte) historische aandacht voor slavenverleden maar bijna niet voor recente moordpartijen in de binnenlandse oorlog, gierende inflatie en volgens mensen die hier leven het belangrijkste: de krabbenmentaliteit die samenwerking verandert in tegenwerking. “Ik niet uit de emmer, dan jij ook niet, ik trek je weer terug de emmer in”. Ik vind Surinamers onderling niet zo tolerant als ze zelf zeggen dat ze zijn. Intenties goed, voornemen en  verhaal geweldig, resultaat ……. zal ooit komen als de omstandigheden maar beter waren (zoals je hier hoort).

Grote tegenstellingen dus. Heel blij dat we deze stop maakten en een tijdje bleven. Veel meer begrip voor Nederlandse Surinamers (voor hen lijkt hier integreren nog moeilijker dan voor ons brakka’s).  Ik hoop echt dat we op een volgende trip opnieuw deze rivier op kunnen varen, maar vraag me dat tegelijkertijd ook af met voorbeeld Venezuela om de hoek. Ik wens alle Surinamers heel snel een goede regering voor iedereen.

Paramaribo april 2017

Prachtig Suriname

Na een aantal weken in Suriname hebben we al aardig wat Surinamers gesproken. Waar gaat het dan over? Ze hebben het met veel liefde over hun prachtige land en zijn zich bewust van de rijkdom die ze hier hebben. Plant iets en het komt tot bloei, grondstoffen zoals bauxiet en goud genoeg, indrukwekkende stukken bos (tropisch regenwoud), ongelofelijk veel dieren en voldoende water. Daarbij blijft Suriname gespaard van orkanen, vulkaanuitbarstingen of aardbevingen waar andere landen in deze regio wel mee te kampen hebben.

Toch gaat het economisch slecht. Vorig jaar nog stond 1 euro gelijk aan 5,6 Surinaamse dollar, nu is dat 8,1 dollar: een inflatie van 30%. De prijzen voor eten, benzine en telefoons lopen steeds verder op maar de inkomens stijgen niet mee. Auto’s worden hier afgerekend in Amerikaanse dollars en de maandelijkse huur van huizen in euro’s. Dagelijks hoor je van mensen hoe moeilijk het is om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat is lastig om te zien want ook wij weten niet hoe dit op korte termijn kan veranderen.

En wat hebben we gedaan? In ieder geval ontzettend genoten van de natuur! Van stroomversnellingen tot watervallen, van strand tot moeras, van regenwoud tot bergen, van plantages tot Paramaribo. Heel wat uren vanuit een korjaal kunnen turen want vanwege de ondieptes in de rivieren zijn deze plekken zijn haast alleen maar te bezoeken op deze manier.

We hebben uiteenlopend mensen ontmoet: reisgenoten op onze trips, studenten die hier stage lopen, zeilers die hier vertoeven en natuurlijk veel locale Surinamers. Ik heb als psycholoog drie dagen bij stichting RUMAS gewerkt om hen te helpen bij selectiedagen. Heerlijk om met m’n vak bezig te kunnen zijn en op deze manier iets bij te kunnen dragen!

We zullen de tijd in Suriname afsluiten door een deel de Commewijne rivier op te varen. Daarna gaan we rechtsaf de oceaan op om naar de Caribbean te gaan. Zullen het hier zeker gaan missen: de relaxedheid, de mogelijkheid om in onze eigen taal gesprekken te voeren, de rivieren en het geweldige eten. Daarnaast zullen we Peter en Anne voorlopig missen want zoals dat met zeilers gaat hebben die de komende maanden een ander plan.

Aan Suriname: dank voor hoe jullie ons welkom hebben doen voelen en de ervaringen die we hier mochten opdoen!

 

Weer op de website!

In Suriname hebben we wat hik-ups gehad om op de website te kunnen. We hebben echter niet stilgezeten en hebben goed nieuws voor iedereen die onze vlogs wil bekijken.

Ze staan onder: Follow us – YouTube. Als je op het linkje klikt dan kun je ze openen.

 

 

 

« Older posts Newer posts »

© 2021 Matsya

Theme by Anders NorénUp ↑

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com