Eerder schreef ik over mijn vader en dat ik naar Nederland ging omdat hij zo ziek was. Op 26 augustus ging ik voor de tweede keer naar hem toe om twee weken met hem door te brengen.
De eerste avond had hij het zo benauwd dat ik hem de volgende dag naar het ziekenhuis bracht. Voor de derde keer in korte tijd had hij veel vocht achter zijn longen en ze sloten daarvoor opnieuw een drain aan. Hij was in zo’n slechte conditie dat hij moest blijven en vrij snel bleek dat hij fysiek niet in staat was om de geplande chemotherapie en bestraling te ondergaan. Mentaal schakelde hij echter keer op keer naar aanleiding van slecht nieuws, bewonderingswaardig, en hij was er in dat opzicht net zoveel voor ons als wij voor hem. Hij regelde vanuit zijn bed een ziekenzalving en gaf heel duidelijk te kennen wat hij wel en niet wilde. Dat maakte dat we er optimaal gehoor aan konden geven en we voor hem en voor ons belangrijke dingen konden bespreken.
Op een gegeven moment gaf hij aan dat hij niet meer alleen wilde zijn en toen begon een heel bijzondere tijd van waken en beetje bij beetje afscheid nemen. Steeds was hij heel helder en laadde zich op voor gesprekken die hij wilde voeren, iets die hij wilde zeggen of doen. We zagen dat hij ondanks zijn sterke wil om te leven in staat was om, hoe moeilijk ook, zich neer te leggen bij de situatie zoals die was. Steven en ik waren erbij toen hij op 2 september overleed, ongelofelijk moeilijk maar ook mooi omdat hij in de aanloop hierheen zo sterk was en we er zo voor hem konden zijn.
Het afscheid was indrukwekkend en zoals m’n vader het zelf ook prachtig had gevonden. Om er van alle emoties een paar uit te lichten: ik ben heel dankbaar voor alle steun die we hebben gekregen, ook heel verdrietig omdat ik hem vreselijk zal missen en tegelijkertijd zo trots op hem en hoe hij zijn leven heeft geleefd. Kan me geen betere vader wensen! Aan alle mooie herinneringen zal ik de rest van m’n leven veel hebben. Rolf en ik proberen de draad van de reis weer op te pakken.
